Subtitles by sub.Trader subscene.com
การสัมผัส
คือการสื่อสารรูปแบบแรกของมนุษย์เรา
ความปลอดภัย ความวางใจ ความอุ่นใจ สื่อถึงกันผ่านการแตะเบาๆ ด้วยนิ้วมือ
หรือริมฝีปากสัมผัสเบาๆ ที่แก้ม
มันเชื่อมเราเข้าหากันยามสุขใจ
ค้ำจุนเราไว้ในยามที่กลัว
ทำให้เราตื่นเต้นไปกับความหลงใหล
และความรัก
คนเราต้องการสัมผัสจากคนที่เรารัก
มากพอๆ กับที่ต้องการอากาศหายใจ
แต่ฉันกลับไม่เคยเข้าใจ ความสำคัญของการสัมผัสมาก่อน
โดยเฉพาะสัมผัสของเขา
จนวันหนึ่งที่ฉันไม่สามารถได้รับมันอีก
อันนี้แหละ
ที่สุดแล้ว อันนี้แหละเพอร์เฟ็ค
จริงด้วย ฉันว่าลายผิวสีแทนออกมาสวยแน่
โอ้โห ปิดนมแกไม่ได้ถึงครึ่งเลยนะนั่น
ไม่ได้แล้ว... ฉันว่าแกต้องใส่ชุด...
แต่อันนี้ก็น่ารักนะ
- น่ารักจริงด้วย - เนอะ
ขอดูหน่อย
- ฉันชอบนะ - เนอะ ฉันว่าน่ารักมากเลย
แต่ก็บอกไม่ถูก จะเรียกว่าโป๊เกิน หรือโป๊น้อยไปดีอะ
ฮัลโหล...
แกยังอยู่รึเปล่า
ฉันมีไรจะบอก
เทย์เลอร์กับเมสันจะมาเจอพวกเรา ที่สนามบินตอนเช้า
ทำหน้างั้นทำไม
- โอ้มายก้อด - อะไรเล่า
ใช่ไหม ใช่ไหม
แก... คือเมสันเพิ่งเลิกกับบรู๊ค
- อย่ามาสะตอ... - เลิกจริงๆ
ตายแล้ว มายา
- แกจะจีบเขาเหรอ - ใช่
ฉันนี่อยากไปเห็นกับตาเองเลย
เสียดายที่แกอุตส่าห์วางแผนทั้งปี แต่สุดท้ายอดไป
ก็นะ...
แกตัดต่อฉันใส่เข้าไปก็ได้ แอปแกเจ๋งไม่ใช่เหรอ
แกพูดถึงอะไรวะ
- อย่ามามึน แกรู้อยู่ - ฉันไม่รู้
ไอ้แอปที่แกใช้ลบสิว เติมแก้มชมพู
- เงียบไปเลยไป - ขนตา...
ขนตานี่ชัดเลย แกไม่ได้ขนตายาวขนาดนั้นซะหน่อย
โอเค พวกแก... ขอบคุณที่เลี้ยงเบอร์เกอร์นะ
ฉันบอกเลย พวกแกเที่ยวรอบนี้สนุกแน่
- เที่ยวให้สนุก - โอเค
บาย ฉันรักแก
ฉันรักแกกว่า
รักนะ
- คิดถึงแน่เลย - บาย
ใส่ถุงด้วยล่ะ
ค่ะคุณแม่
สวัสดีชาวโลก
ฉันกลับมาอยู่โรงพยาบาล ต้องมารักษาอีกแล้ว
ต้องมารับยาฆ่าเชื้ออีกหน่อย...
รักษาอาการเจ็บคอที่เป็นมาสักพัก...
หวัดดีบาร์บ
จ้า แค่เจ็บคอ
ไข้ก็แค่ 39 เอง
หนักกว่านี้ยังรอดมาแล้ว ทักทายหน่อยเร็ว
สเตลลา เอากล้องนั่นไปให้พ้นเลย
ก็คุณออกจะสวย
ฉันรู้น่า
สเตลลาจะกลับมา หลังทุกอย่างเรียบร้อยนะคะ
ได้ยินคุณนายสั่งแล้วเนอะ
"เดี๋ยวกลับมา"
ฉันว่ารูปนี้สวยสุดเลยนะ
หวัดดี สเตลลา
ว้าว
ไม่เจอ 6 เดือน เปลี่ยนไปเยอะนะคะ
ใช่
มีนาก็คลอดแล้ว
งอแขนหน่อยนะ
โพอยู่ห้องไหนนะ
310
"เฮ้ สุดหล่อ"
"ฉันอยู่ห้อง 307 มาจูนร่างนิดหน่อย"
อ้าปาก
ดีมาก
"หวัดดี ฉันเป็นหลอดลมอักเสบ แต่ไม่หนักมาก"
"แวะมาสิ"
เรียบร้อยแล้ว
เดี๋ยวฉันมานะ
ขอบคุณค่ะจูลี่
เอ่อ...
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ฉันยังเป็นคนดูแลเธอนะ...
บอกเลยว่าโอเค
ไม่มีคุณหนูจะทำไงเนี่ย
ก็ตายไง...
ก็จริงแหละ
เอาล่ะ รอบนี้บาร์บยอมให้ฉัน เอารถเข็นยาไว้ในห้องได้
เธอให้ยาไว้ส่วนหนึ่ง...
แล้วก็อาหารเหลว
อร่อยเลยล่ะ เป็นสารอาหารแบบเหลว
กินแล้วก็ไหลลงท้อง ผ่านหลอดอาหาร
เอาล่ะ ถึงสาวๆ ทั้งหลาย ที่อยากจะ กินอาหารวันละห้าพันแคล...
แล้วน้ำหนักไม่ขึ้นแม้แต่ขีดเดียว...
มาขอแลกชีวิตกับฉันได้เลยนะ
สำหรับวันนี้ฉันก็คงจะเอาแต่จัดของพวกนี้
เพราะอย่างที่หลายคนรู้ ฉันค่อนข้างโรคจิต
หมายถึงชอบย้ำคิดย้ำทำน่ะนะ
งั้นไว้เจอกันนะ
บ๊ายบายทุกคน
"กรดฟูซิดิก"
"16. มายากับคามิลลามาหา" "17. จัดรถเข็นยา"
"18. ชีวิตหลังความตาย"
"ชีวิต ความตาย และอมตภาพ"
"กำลังสร้างหัวข้อ ทั้งหมด 8 จาก 34 คำสั่ง"
ชั้นบนมีเด็กเกิดใหม่
อีกสิบห้านาทีขึ้นไปหาฉันนะ
หวัดดีค่ะซินเธีย
หวัดดีจ้ะ สเตลลา
หวัดดีจ้ะ
ฉันบอกเวลาพยาบาลไปแล้ว
ถ้าแกไม่ไปเผลอนั่งทับปุ่มเรียก
ก็จะไม่มีใครมายุ่งกับแกชั่วโมงนึง
เฮ้ย เตียงนี่ฉันต้องนอนนะ เข้าใจไหม
แหม พวกฉันก็ไม่ได้หื่นขนาดนั้น
ไม่ต้องห่วง ฉันว่าไม่นานก็เสร็จ
หมายความว่าไงเนี่ย
อย่ามองฉันงั้นสิวะ ไม่เอาน่าเพื่อน
โอเค บาย
บาย
"ห้ามใช้โทรศัพท์"
ฉันเห็นเธอขนของเข้ามา
ของเธอ...
เยอะเลยนะ
จะมาอยู่สักพักเลยเหรอ
ฮัลโหล...
หูหนวกสินะ
นี่ไปต้องไปจัดห้องให้แขกเหรอ
ให้เช่ารายชั่วโมงหรือรายวันล่ะ
เธอนี่เอง ที่ทำลับๆ ล่อๆ แถวทางเดิน
ฉันไม่ได้ลับๆ ล่อๆ แถมนายก็ตายฉันมาเอง
จริงๆ ฉันอยากมาแนะนำตัว...
แต่ไอ้ท่าทางที่เธอทำอยู่เนี่ย...
ขอเดานะ นายเป็นพวกที่ชอบแหกกฎ...
เพราะทำให้รู้สึกว่าควบคุมทุกสิ่งได้ ใช่ไหม
ก็ไม่ผิดนะ
คิดว่าน่ารักเหรอ
เธอคิดว่าน่ารักไหมล่ะ
ให้เพื่อนยืมห้องเพื่อมีเซ็กซ์กัน มันน่าแขยงอะ ไม่น่ารักหรอก
เธอไม่ชอบเซ็กซ์เหรอ
ไม่... ฉันชอบ
ฉันชอบเซ็กซ์
มันก็ดี
ก็ดี ไม่ได้แปลว่าชอบนะ
แต่ฉันจะถือว่าเธอคิดเหมือนฉันก็ได้
เราสองคนไม่เหมือนกันหรอก
เย็นชาจัง
เธอขึ้นมาทำอะไรที่นี่น่ะ
ห่างกันหกฟุตเสมอ อย่าลืมกฎสิ
วิล กลับไปที่ห้องเธอเลย
นั่นแหละ
ชื่อฉัน เอาไว้ให้เธอทำประวัติคนโรคจิต
ฉันวิล นิวแมน
เธอล่ะ
ยัยหนวก
สเตลลา ขอบคุณที่ใส่หน้ากากนะ
สเตลลา...
หัดส่องแสงหน่อยสิ
มันก็แค่ชีวิต
ไม่ทันไรเดี๋ยวก็จบแล้ว
เขาเป็นโรคซีเอฟเหรอ
ใช่ เขาติดเชื้อปอดร้ายแรง
เขาอยู่ในโปรแกรมทดลองยาตัวใหม่ ซีวาโฟลมาลิน
ถ้าเธอติดเชื้อนั่นล่ะก็...
บอกลาโอกาส ที่จะได้ปลูกถ่ายปอดไปได้เลย
ไม่มีใครรอดจากเชื้อแบคทีเรียนั่น
อยู่ให้ห่างไว้
"สเตลลา แกรนท์"
"ลมหายใจรายวัน"
สวัสดีชาวโลก
โอเค ใส่แอฟโฟลเวสต์อีกครึ่งชั่วโมง ก็เรียบร้อยแล้ว
อยากได้อะไรก่อนฉันกลับบ้านไหม
พุดดิ้งชอคโกแลต สองถ้วย
เดี๋ยวนี้ฉันเป็นรูมเซอร์วิสแล้วเหรอ
มาทั้งทีต้องใช้ให้คุ้มสิ
บ้วนเลย เด็กดี
นั่นแล้ว ดีมาก
เอาล่ะ คนสวย
เจอกันพรุ่งนี้นะ
บายค่ะ บาร์บ
โอเค
ฉันก็เหมือนเด็กที่เกิดมาเป็นซีเอฟ คือไม่มีโอกาสรอด
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า พรุ่งนี้ฉันจะตายแน่ๆ นะ
คืออาจจะตายพรุ่งนี้ก็ได้
จริงๆ ไม่ว่าใครก็อาจตายพรุ่งนี้ได้
แต่ฉันแค่มีเวลาเหลือ น้อยกว่าชาวบ้านเท่านั้นเอง
ตอนนี้ปอดฉันทำงานแค่ ประมาณห้าสิบเปอร์เซ็นต์
ด้วยตัวเลขนี้ หมอฮามิดบอกว่า ฉันต้องเปลี่ยนถ่ายปอด...
ประมาณตอนขึ้นม. 5
สนุกแน่เลย
หวัดดีทุกคน
ตอนนี้ฉันอยู่ห้อง NICU
เพราะฉันคลั่งเด็กทารกมาก
- ส่วนบาร์บ - ไม่ ไม่ถ่ายสิ
บาร์บคนสวยก็อนุญาตให้ฉัน เข้ามาที่นี่เองได้แล้ว
อย่างที่รู้ โรคซิสติก ไฟโบรซิส เป็นโรคทางพันธุกรรม
ที่ทำให้ร่างกายฉันผลิตเสมหะ ออกมาอย่างกับแม่น้ำ
ที่ตลกก็คือ ฉันต้องระวังมาก เรื่องการอยู่ใกล้คนเป็นซีเอฟเหมือนฉัน
กฎเหล็กก็คือ เราห้ามอยู่ใกล้กัน เกินหกฟุต
เพราะเราอาจจะติดเชื้อแบคทีเรีย จากกันและกันได้
หลายคนไม่รู้ว่าปอดใหม่ที่เราได้รับ จะอยู่ได้แค่ห้าปี...
จริงๆ มันก็โอเคอะนะ
เพราะพวกเราส่วนใหญ่ ก็แค่พยายามอยู่รอดให้นานพอ...
ที่จะมีวิธีการรักษาแบบใหม่ออกมา
หวัดดีทุกคน
ตอนนี้ฉันกำลังนอนชิลล์ ในชุดแอฟโฟลเวสต์ใหม่ มันเจ๋งมากเลย
เพราะฉันไม่ต้องห้อยอยู่กับผนังแล้ว
ใครดูอยู่ก็คงเห็นใช่ไหม ตอนนี้ฉันต้องห้อยหัวลงจากเตียงแทนไง
ซึ่งเป็นท่าที่ดีมาก สำหรับการระบายเสมหะออกมานะ
น่ารักใช่ไหมล่ะ
"โพ"
ให้ตายเหอะซิส
แกดูโคตรเหนื่อยเลย
เขาเป็นใครอะ
ฉันรู้จักเปล่า
แกได้กินอะไรล่ะ
อะไรน่ะ
ทรัฟเฟิลเหรอ ไปหามาจากไหนน่ะ
ก็ต้องเอามาเองไงยะ
ว้าว
"เห็ดทรัฟเฟิลแบล็ควินเทอร์"
เห็นใช่มะ รถอาหารฉันนี่แจ่มไปเลย
เออ เด็ดจริง
เอาล่ะ มาพูดเรื่องฉันบ้าง
ฉันโสดแล้วย่ะ
แกเลิกกับไมเคิลแล้วเหรอ
ฉันว่าเขาเลิกกับฉันมากกว่า
จริงดิ
ก็เลิกกันทั้งคู่อะนะ
เออ ไม่ใช่หรอก
ทำไมอะ แกก็ออกจะชอบเขานี่
ฉันคิดว่าเขาใช่สำหรับแกซะอีก
ไม่ใช่เลย
ช่างเขาเหอะ เนอะ
ไม่อยากช่างก็ต้องช่างแหละวะ
โพ
โพ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
- คนไข้สำลัก ห้อง 310 - กำลังไป
ฉันขอโทษ จูลี่
ขาไปโดนปุ่มเรียกน่ะ
ตกใจหมดเลย โพ
เออ คราวหน้าเคี้ยวให้ละเอียดสิ
โอเค
เอ้านี่ สเตลลา
กินทรัฟเฟิลให้อร่อยนะ นังบ้า
ระวังตัวเองด้วยนะ
ฉันรักแก สเตลลา
การทดลองยาระยะแรก เพิ่งเริ่มเมื่อสิบแปดเดือนก่อน
เราต้องอดทน...
และวิลก็ต้องช่วยเราด้วย
ในระยะนี้ โอกาสในการติดเชื้อแทรกซ้อน ก็จะเพิ่มขึ้นด้วย ดังนั้น...
พยายามอย่าไอใส่ซีเอฟคนอื่นใช่ไหมครับ
อย่าเข้าใกล้ถึงระยะสัมผัสกัน เพื่อความปลอดภัยทั้งของเธอและคนอื่น
หกฟุตขึ้นไปเสมอ ผมเข้าใจแล้ว
วิล เพื่อให้การรักษาได้ผล...
เธอก็ต้องรักษากฎด้วย
โอเคนะ ไว้เจอกันค่ะ
ต๊าย เพื่อนฉัน ใส่ชุดว่ายน้ำกันหมดเลย
หวัดดี มายา
หวัดดี
ฉันขออิจฉาอย่างเป็นทางการเลย พวกแกดูโคตรสนุกเลยอะ
- คิดถึงแกน้า - คิดถึงมว้าก
ฉันก็คิดถึงพวกแก
มีหนุ่มแจ่มๆ มาเยี่ยมบ้างเปล่า
ไม่อะ มีแต่ไม่แจ่ม
อะไรนะ
มีเหรอ
อะไรของแก
- ขอดูหน่อยเร็ว - อวดหน่อยแก
ทำอะไรน่ะ นายอยากตายหรือไง
เฮ้...
ปอดฉันพังหมดแล้ว
ปล่อยฉันดูวิวสวยๆ ตอนที่ยังทำได้หน่อยเหอะ
นายไม่รู้เหรอว่านายโชคดีแค่ไหน
ที่เป็นคนที่ได้ลองยาใหม่ก่อน
เธอรู้เรื่องยาใหม่ได้ไง
ไปสืบเรื่องฉันมาเหรอ
ถ้าไม่ได้แคร์ขนาดนั้น
ก็ไปซะเถอะ
ให้สิทธิ์ของนาย กับคนที่เขาต้องการ กับคนที่อยากอยู่ต่อเถอะ
ก็ได้...
ทำอะไรน่ะ วิล
วิล ไม่เอาน่า ลงมาเถอะ
วิล หยุดก่อน ได้โปรด
ลงมาเดี๋ยวนี้
วิล หยุดนะ ว้าย
ให้ตายสิ
ใจเย็นน่า
ก็ได้...
งั้นก็อยู่บนนี้ไปแล้วกัน
ไม่เอาน่า ฉันแค่เล่นขำๆ
แค่ขำๆ น่า
"เตรียมแอปเพื่อการทดลอง"
"อาหารเย็นและยา"
ให้ตายเถอะ
"ผู้ใดย่างกรายมาที่นี่ จงละทิ้งความหวังให้สิ้น"
รถยาไปไหน ยานายล่ะ
แล้วทำไมชุดรักษาถึงอยู่บนพื้น
ฉันขอดูกฎที่นายต้องทำหน่อย
ไม่ใช่เรื่องของเธอ
นี่มัน...อะไรเนี่ย...
ทำไมนาย...
อาการหลอดเลือดโป่งพองกำเริบเลย
- ทำไมนาย... - นี่
ฉันเข้าใจนะว่าเธอเป็นพวก ฮีโร่ อยากช่วยโลก
แต่อย่าเอาฉันไปเกี่ยวได้ไหม
เธอต้องกินยานะ
ก็ใช่ไง ไม่งั้นพวกเขาจะพยายาม ยัดลงคอฉันทุกวันเหรอ
โอ๊ย ฉันจะบ้าตาย
เฮ้...
สเตลลา ไม่เอาน่า
หกฟุต
เธอต้องทำตามข้อกำหนด ทุกข้ออย่างเคร่งครัด ได้โปรด
เอาจริงนะ เธอบอกฉันมาเถอะ ว่าเธอมีอะไรในใจ
บอกฉันมา ฉันรับปากจะไม่ล้อหรือขำ
ฉันเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ
ฉันต้องเห็นว่าทุกสิ่ง เป็นไปอย่างถูกต้อง
แล้วพอฉันมาเห็นว่า นายไม่ยอมกินยา...
มันก็เลยทำให้ฉันจะเป็นบ้าแล้วเนี่ย
โอเค ฉันอยากช่วยเธอนะ
จริงๆ นะ
แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำสิ่งที่เธอขอได้ไง
บ้าหรือเปล่า
อย่ามามั่ว คนเป็นซีเอฟทุกคน รู้วิธีให้ยาตัวเองกันหมด
แทบจะเป็นหมอได้ตั้งแต่อายุสิบสองแล้ว
เธอพูดจริงเหรอ
ฉันทำให้เธอประสาทเสียเหรอ
ใช่
ก็ได้...
ฉันจะช่วยเธอ
แต่ถ้าฉันช่วย...
ฉันจะได้อะไร
ไม่ใช่แบบนั้นนะ...
ฉันอยากวาดรูปเธอน่ะ
ไม่
ทำไมอะ ฉันพูดจริงนะ
ไม่
ก็ได้
งั้นไม่ช่วย
เธอจะไม่ยอมทำตามกฎจริงๆ เหรอ...
ทำเพื่อรักษาชีวิตตัวเองแท้ๆ นะ
สเตลลา ไม่มีอะไรช่วยชีวิตพวกเราได้หรอก
แม้แต่อากาศที่หายใจ ก็แค่ของยืมมา
ใช้ชีวิตหน่อยสิ
ก็ได้
แต่ฉันจะไม่ยอมโพสท่าเป็นชั่วโมงๆ หรอกนะ
ส่วนเรื่องยา ฉันจะเป็นคนกำหนด
สิ่งแรกคือต้องเอารถยาของเธอ เข้ามาในห้อง ตกลงไหม
ได้
เชคแฮนด์
ยังจะตลกนะ
ว้าย
โอย ไม่นะ ไม่
เฮ้...
นายพลาดโชว์แหละ
เหรอ นายเล่นสตันท์ในนั้นเหรอ
จะมีที่ไหนทำขาหักได้สบายใจเท่าที่นี่
ก็ถูก
ฉันวิล
ฉันโพ
เชื้อปอดร้ายแรง...
ของโหดเลยนะ
ใช่
ฉันปลูกถ่ายปอดไม่ได้ด้วย
ไปติดเชื้อมาเมื่อไหร่
ซักแปดเดือนที่แล้วได้ แล้วมันลามอย่างไวเลย
ตอนแรกก็ยังมีโอกาสปลูกถ่าย... แต่แป๊บเดียวเท่านั้น
เห็นชัดเลย ท่าทางนายนี่แหละ ทำสเตลลาบ้าอยู่
หมายความว่าไง
เห็นเธอบอกว่าเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำอะไรนั่น
จะว่าไงก็เหอะ ถือว่านางเจ๋งเลยนะ
แถมคอยทำให้ฉันอยู่กับร่องกับรอยด้วย
แล้ว...
พวกนาย...
ไม่
ไม่ ไม่มีทาง
ฉันรู้จักยัยนั่นตั้งแต่เจ็ดขวบ
ไม่รู้สิ
เหมือนนายจะรักเธอนะ
รักสิ
แล้วทำไมนายไม่จีบซะล่ะ
ก็เพราะ...
ก็ยัยนั่น ชี ไม่ใช่ ฮี
ไม่ต้องกลัว ฉันไม่เป๊กหนุ่มผิวขาว
หมอฮามิดบอกว่า อยู่ๆ เธอก็ ลุกขึ้นมารับผิดชอบเรื่องยาตัวเอง
อย่าให้ฉันผิดหวังนะ
เช็ดทุกอย่างหมดเลยเหรอ
เออ แต่ไม่ใช่ไอเดียฉันนะ
ทางยังโล่งอยู่ไหม
เออ เร็วสิ
ใกล้เสร็จแล้ว
"อัพเดทสำเร็จ"
"หายใจเข้าไว้"
โอเค รถยาเธอเรียบร้อยแล้ว
ฉันเขียนแอปไว้สำหรับโรคเรื้อรัง
มันจะเตือนเวลาถึงเวลากินยา
เขียนแอปเลยเหรอ
เขียนเองเนี่ยนะ
เซอร์ไพรส์
ใช้ไม่ยากหรอก อย่างนายลองใช้แป๊บเดียวก็เข้าใจ
โอเค สเตลลา
อย่าบอกนะว่า พอแกจะสนใจผู้ชายขึ้นมา ดันมาชอบพวกซีเอฟด้วยกัน
ฉันช่วยเขาทำรถยา
แค่นั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
ฉันรู้นิสัยแก สเตลลา
จัดรถยาให้นี่ช่วงตีสนิทเลย
รู้จักมารยาทไหม
"ทะเลาะกันเหรอ"
นายใส่แอฟโฟลเวสต์อยู่รึเปล่า
ใส่อยู่
ขอดูหน่อย
ไม่ได้ ฉันโป๊อยู่ครึ่งล่าง
ตามตาราง ตอนนี้นายต้องใส่แอฟโฟลเวสต์ แล้วก็กินยาครีออน
อะไรอะ ยาเหน็บก้นเหรอ
โอเค
นายนี่ไว้ใจไม่ได้เลย งั้นเอางี้นะ
ต่อไปนี้เราจะรักษาพร้อมกันไปเลย
ฉันจะได้รู้ว่านายทำจริงๆ
โอเคไหม
นี่เธอคอยหาทางจะได้อยู่กับฉันมากขึ้น ตลอดเลยใช่ไหม สเตลลา
บาย
ฉันทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก
เทยาลงไปในพุดดิ้งให้หมด คนๆ ให้เข้ากัน ทำอยู่หรือเปล่า
เสร็จแล้วก็กินเข้าไปเลย
เลี้ยงข้าวเย็นฉันหน่อย แล้วชนแก้วกันหน่อยดีไหม
ขอบคุณนะ
ถือไอ้นี่ไว้ตลอดเวลาที่เทยานะ
ของดีเลยนะเนี่ย
มันจะช่วยละลายเสมหะ แล้วก็ขยายหลอดลมด้วย
จะได้บ้วนออกมาง่ายขึ้น
นายได้ทำโจทย์ของเมื่อวาน ด้วยรึเปล่า
ทำสิ
สนุกเนอะ
หมดไปอีกวัน ฉันจะไปนอนแล้วนะ
ฝันดี
ไดเอ็ทแบบคนหย่า ดูไม่ดีเลยอะแม่
ลูกหมายความว่าไง
แม่ก็ผอมไป พ่อก็ไม่อาบน้ำเลย
ทำตัวเป็นหนูกันไปได้
แม่ทำตัวเป็นลูกเหรอ
อือฮึ
งั้นแม่คงต้องกินอันนี้แทนลูกแล้ว
ไม่เอาสิคะ
- ตายแล้ว - แหวะ
หกได้ไงเนี่ย
ยังจะถามอีก
ให้ตายเถอะ
ขอทิชชู่หน่อย
แม่เช็ดให้นะลูก
แม่รักลูกนะ
หนูรู้ค่ะ หนูก็รักแม่นะ
แม่ไม่รู้จะอยู่ยังไง ถ้าไม่มีลูก
รู้สึกไงบ้าง
ไม่ค่อยดีค่ะ
หมอจะลองให้แบ็คโทรแบน สักวันสองวันดู
อะไรๆ น่าจะชัดเจนขึ้น เนอะ
"อีก 5 นาทีถึงเวลาออกกำลัง"
หนูไปโรงยิมก่อน
ขอบคุณนะคะหมอ
ไม่สนุกเลยนะเนี่ย
เมื่อไหร่ข้อตกลงของเรา จะได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายบ้างอะ
ฉันก็ทำตามที่เธอขอหมดแล้ว
แต่ยังไม่ได้ผลตอบแทนอะไรเลย
อยากวาดรูปฉันไหม หลังออกกำลังเสร็จ
เอาสิ
ไม่เอาอะ
ฉันสกปรก เหงื่อแตก ตัวเหม็น
หัวฉันเหม็น...
ฉันเหนื่อย...
รถยาฉันไม่เป็นระเบียบ...
ก็ได้
งั้นขอเหงื่อแตกหนักๆ เลย เพื่อนายโดยเฉพาะ
ฉันจะหวาดเหงื่อให้สวยๆ เลย
อะไรน่ะ
ลิสต์สิ่งที่ต้องทำ
สิ่งที่ต้องทำ
สำหรับคนที่เขียนแอปได้ มันก็ดูเชยอยู่นะ
เวลาขีดฆ่าสิ่งที่ทำไปแล้วในแอป มันไม่ฟินเท่านี่นา
"โพสให้วิลวาดรูป จัดรถยา"
เช่นอันนี้
มีอะไรอีกบ้างบนลิสต์
ลิสต์หลักหรือลิสต์รายวัน
หมายความว่า เธอมีสองลิสต์
ลิสต์หลักก็จะเป็นเรื่องใหญ่ๆ ใช่ไหม
โอเค
เป็นอาสาในแคมเปญการเมืองสำคัญๆ
ทำไปแล้ว
อ่านงานเช็คสเปียร์ทุกเล่ม
เรียบร้อย
แชร์ทุกเรื่องที่รู้เกี่ยวกับโรคซีเอฟ ก็ทำเป็นเพจยูทูบแล้ว
แผนเธอก็คือ ตายอย่างฉลาด
เพื่อที่จะได้เข้าทีมวิญญาณนักโต้วาที ว่างั้น
เที่ยวรอบโลกล่ะ
"ไปวิหารซิสทีนกับแอ๊บบี้"
เรียนเปียโน
ทำแล้ว
พูดฝรั่งเศสให้คล่อง
นี่ก็... เรียบร้อย
มองฉันนิดนึงได้ไหม
อยากเห็นลิสต์ของฉันบ้างไหม
ไม่
เรียนวาดรูปกับบ๊อบ รอสส์
แต่เขาตายไปแล้ว
มีเซ็กซ์ที่วาติกัน
อยากช่วยให้
งั้นฉันอยากให้เจอบ๊อบ รอสส์ มากกว่า
ไม่รู้สิ
ฉันอยากเที่ยวรอบโลก
อยากไปเห็นโลกด้วยตาตัวเอง ไม่ใช่เห็นจากในโรงพยาบาล
ขอบคุณนะ
เรื่องอะไร
ขอบคุณที่พูดความจริง
เรื่องวาติกันอะนะ
รีบวาดให้เสร็จๆ ได้ไหม
"วิดีโอ"
เอาล่ะ พี่อยากให้แกรู้ ว่ามันรู้สึกยังไง พร้อมยัง
พี่พาเพื่อนมาโดดด้วยนะ
ไม่เป็นไร พี่จะกอดเขาไว้แน่นๆ เลย
เอาล่ะ แอ๊บบี้ พร้อมจะโดดจากเครื่องบินหรือยัง
พร้อมแล้วค่ะ
สุขสันต์วันเกิดนะ สเตลลา
พี่รักแกนะ สเตลลา ไว้เจอกัน
ฉันก็รักพี่
ฉันชอบที่เห็นเธอเป็นแบบนี้นะ
แบบไหนครับ
ดูมีความหวังไง
ดีมาก...
จูลี่...
ถ้านี่มันไม่ได้ผลล่ะ
แล้วถ้ามันได้ผลล่ะ
"เธอจะได้เห็นหัวใจและวิญญาณของฉัน ค่อยๆ แกะนะ"
"โรงพยาบาลเซนต์ เกรซ"
ทำไมวาดเป็นการ์ตูนล่ะ
มันใช้ล้อเลียนได้ดีน่ะ
มันดูตลก เบาสมอง แต่แฝงอะไรหนักๆ ไว้ได้ดี
ฉันว่าการ์ตูนที่วาดดีๆ สามารถพูดอะไรได้มากกว่าตัวอักษรเยอะ
เหรอ
งั้นภาพนี้หมายความว่าไง
มากกว่าจะเอาคำพูดมาแทนนะ
ฉันว่าสวยใช้ได้เลยนะ
ฉันว่ารูปนั้นน่ะสวยมาก ข้างหลังเธอ...
มันคือรูปอะไร
อ๋อ รูปปอดนี่เอง สวยมากเลย
เธอวาดเหรอ
เปล่าหรอก พี่สาวฉัน แอ๊บบี้
ว้าว เธอเก่งมากเลย
อยากเห็นรูปอื่นๆ อีก เธอมีไหม
เราคงไม่ต้องเล่าเรื่องส่วนตัวทุกเรื่องนะ โอเคไหม
เราแค่รักษาไปพร้อมๆ กันเถอะ
หวัดดีทุกคน ตอนนี้ฉันต้องรักษาด้วยโพลี...
โพลีเพ็คโทมี่ เป็นการเอาติ่งเนื้อออกจากโพรงจมูก
สเตลลากลัวมาก แต่ฉันอยู่ด้วย จะร้องเพลงกล่อมให้น้องหลับเอง
เหมือนที่ทำมาตลอด
ฉันรักเธอ มากเกินจะบรรยาย
มากเกินจะบรรยาย
- อย่าเพิ่งร้องทั้งเพลงสิ - จะกอดเธอไว้ไม่เสื่อมคลาย
- เดี๋ยวก็ไม่ขลังหรอก - กอดไว้ไม่เสื่อมคลาย
รักยิ่งกว่าโลกทั้งใบ
เดี๋ยวไม่ขลัง
ยังเห็นหน้าแม้หลับไหล ละเมอถึงเธอไปทุกวัน
เอาจริงๆ นะ
พี่จะอยู่ตรงนี้ตอนแกหลับไป และอยู่ตรงนี้ตอนแกตื่นมา
นะ
โอเค
พี่รักแกนะ
ฉันก็รักพี่
นี่แอ๊บบี้ พี่สาวฉันนะทุกคน
- อ้อ พี่ฉันยังโสดนะ - พอเลย
- นี่เบอร์พี่ฉัน... - หยุดเลย
นี่ตั้งแต่ปีที่แล้ว จากนั้นแอ๊บบี้ก็ไม่ปรากฏตัวในคลิปไหนอีก
ฉันเจอไอจีแอ๊บบี้แหละ
ส่วนใหญ่ก็เป็นงานศิลปะ
หรือเรื่องของเธอกับสเตลลา แต่นายพูดถูก
เธอไม่โพสต์มาเป็นปีแล้ว
บาร์บไม่เห็นนายเข้ามาใช่ไหม
ไม่
แอ๊บบี้ตายแล้วใช่ไหม
พูดขวานผ่าซากจังนะ
เราไม่มีเวลามาละเอียดอ่อนหรอก สเตลลา พวกเรากำลังจะตายนะ
หยุดพูดย้ำๆ ว่าฉันจะตายได้ไหม
ฉันรู้ ฉันรู้อยู่แล้ว
- เข้าใจไหม ฉันแค่ไม่... - โอเค
ฉันตายมาทั้งชีวิต
ทุกวันเกิด ที่บ้านฉันฉลองกัน เหมือนจะเป็นการฉลองครั้งสุดท้ายของฉัน
- ฉันเข้าใจ ฉันก็เหมือนกัน - นายไม่เข้าใจหรอก
เพราะสุดท้าย อย่างที่นายรู้ แอ๊บบี้ตาย
จากนั้นชีวิตคู่ของพ่อแม่ฉันก็ตายตามไป
ทั้งที่ควรจะเป็นฉันที่ตาย
ทุกคนพร้อมรับการตายของฉัน ทุกคนเตรียมตัวรับมัน
นี่แหละ ฉันถึงตายไม่ได้
พ่อแม่ฉัน... ฉันตายไม่ได้
นี่ใช่ไหม เธอถึงรักษาตัวเอง เคร่งครัดขนาดนี้
เธอไม่ได้กลัวการตาย เพราะเธอรู้สึกผิดที่อยู่รอด
วิล...
เธอเป็นคนป่วย ที่รู้สึกผิดที่อยู่รอด
- มันไม่ใช่สิ่งที่เธอควบคุมได้นะ - ฟังนะ วิล...
ฉันไม่มีทางเลือกอื่น เข้าใจไหม
- เธอมีทางเลือก นี่แหละที่ฉันจะบอก - ฉันไม่มี
วิล ฉันเลือกไม่ได้
โอเค สเตลลา ฉันขอโทษ จริงๆ เราต้องนั่งสมาธิกัน
สเตลลา ไม่เอาน่า
แกก็รู้ว่าเขาชอบล้ำเส้น
แต่ฉันจะบอกให้ เขาไม่ได้ตั้งใจทำร้ายแกนะ
ฉันรู้ แต่มันน่ารำคาญไง
เขาพูดคำว่า แอ๊บบี้ กับ ตาย ในประโยคเดียวกัน เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
มันน่าจะเป็นฉัน
- ฉันน่าจะอยู่ตรงนั้น - หยุดนะ สเตลลา
สเตลลา มองฉัน
แกไม่รู้หรอก
ไม่มีใครรู้หรอก
หยุดทรมานตัวเองได้แล้ว
ไอ้โรคนี้มันเหมือนคุกเลย
ฉันอยากกอดแกจัง
แกทำเหมือนฉันกอดแกอยู่ได้ไหม
ฉันรักแกนะ
ฉันก็รักแก
ไปกินไอติมกันไหม
- เอาสิ - ไปกัน
"สเตลลา"
ถ้าเชื้อโรคเข้าสู่กระแสเลือด...
นี่...
มันจะต้องโอเคนะ
หมอไม่รู้หรอกค่ะ
หนูพูดถูก หมอไม่รู้หรอก มันเสี่ยงมาก
แต่การติดเชื้อเป็นศัตรูตัวใหญ่กว่า
นี่...
หนูเป็นนักสู้นะ สเตลลา แกรนท์ หนูแข็งแกร่งเสมอ
งั้น...
ตกลงนะ
ค่ะ
พรุ่งนี้เช้านะ
หมอจะแจ้งพ่อแม่หนู
"ขอโทษ"
"ห้ามเข้า"
เฮ้...
อยู่นี่เองเหรอ
ใช่ ฉันอยู่นี่
ฉันได้การ์ตูนนายแล้ว ฉันยกโทษให้ ถอยไปสิ
เธอไม่ได้มารักษา... เกิดอะไรขึ้น
หลอดอาหารติดเชื้อน่ะ
หมอฮามิดกลัวจะเป็นภาวะพิษแบคทีเรีย เลยจะผ่าเปลี่ยนให้ฉันพรุ่งนี้
ต้องดมยาสลบด้วย
บ้าน่า
ปอดเธอไหวเหรอ
อย่าลืมพ่นยาตอนแปดโมง แล้วใส่แอฟโฟลเวสต์ด้วย โอเคนะ
นายมาทำอะไร
ฉันนึกว่าเป็นห้องน้ำน่ะ จริงๆ นะ
นี่เป็นครั้งแรกที่แอ๊บบี้ไม่อยู่...
นายรู้ได้ไง
ฉันดูคลิปเธอหมดแล้ว
จะบอกว่าฉัน...
เป็นแฟนตัวยงเลยก็ได้
ฉันหวังว่าจะไม่ทำพังนะ
ฉันรักเธอ มากเกินจะบรรยาย
มากเกินจะบรรยาย
- จะกอดเธอไว้ไม่เสื่อมคลาย - ไปไกลๆ เลย
กอดไว้ไม่เสื่อมคลาย รักยิ่งกว่าโลกทั้งใบ
ยิ่งกว่าโลกทั้งใบ ยังเห็นหน้าแม้หลับไหล ละเมอถึงไปทุกวัน
ยายเคยร้องเพลงให้ฉันกับพี่ฟังตลอด
ฉันก็ต้องเสิชกูเกิลหาเนื้อร้องนะ มันเก่าจริงๆ
ฉันรู้
- ใครเขายังร้องกันนะ คำว่า ไม่เสื่อมคลาย - ไม่เสื่อมคลาย
เนอะ
เธอจะไม่เป็นไร
สัญญานะ
เฮ้...
พร้อมจะไปกันหรือยัง
ค่ะ
ให้ตายเถอะ
วิล
เธอกลัว
ผมก็แค่อยากทำอะไรดีๆ ให้
ไม่เอาน่า
เธอโดนวางยาน่ะอันตรายยิ่งกว่า อยู่กับผมอีก
เทรเวอร์ วอน...
เธอทำให้ฉันนึกถึงเขาเลย
เทรเวอร์ วอน กับเอมี่ เพรสลีย์
พวกเขารักกัน
ฉันปล่อยให้พวกเขาแหกกฎ จะได้มีความสุขกัน
ขอผมเดานะ...
พวกเขาตาย
ใช่ วิล พวกเขาตาย
ตายในความรับผิดชอบของฉัน
และไม่ว่ายังไง ฉันก็จะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด
ทุกอย่างจะโอเค
หนูรู้นะว่าต้องทำไง
สิบ เก้า...
แปด...
เจ็ด...
"รักษาอาการติดเชื้อ บี. ซีเพเชีย"
"เบอร์โคลเดอเรีย ซีเพเชีย และซิสติค ไฟโบรซิส"
"อัตราการตายช่วงแรกหลังเปลี่ยนถ่ายปอด มากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ"
"สเตลลา"
หวัดดี ฉันเอง
โทรหาฉันนะ เพราะฉันคิดถึงนาย โอเค้
แต่อย่าเพิ่งโทรมา เพราะฉันเพิ่งผ่าเสร็จ และฉันเหนื่อยมาก
แต่ได้รับข้อความเมื่อไหร่ก็โทรมาเหอะ...
เพราะนายมันน่ารัก
และฉันก็อยากเจอนาย
กับผมหยิกๆ ของนาย
กับขาเล็กๆ ของนาย
โอเคไหม
แต่อย่าโทรมาเลย
เพราะถ้าได้ยินเสียงเซ็กซี่ของนาย ฉันนอนไม่หลับแน่ งั้น...
ได้รับข้อความแล้วโทรมานะ โอเค
บาย
"เจอกันที่โถงกลาง อีก 10 นาที"
วิลไม่มาหรอก
วิล...
ฉันจะไม่ไปจนกว่านายจะเปิดประตู
ฉันเปิดไม่ได้
เปิดประตูเถอะ จะได้คุยเรื่องนี้กัน
นะ ฉันไม่สนว่าบาร์บจะว่าไง
เปิดประตู
สเตลลา
ฉันทำไม่ได้
วิล ไม่เอาน่า
ไปเถอะ สเตลลา
อย่างนี้อาจจะดีกว่าก็ได้
ไม่ ฉันแก้ปัญหาได้ ฉันต้องหาทางออกให้ได้
เราไม่ใช่คนธรรมดา
เราจะมาเสี่ยงแบบนี้ไม่ได้
ไม่เอาน่า แกจะมาสั่งสอนฉันอีกคนเหรอ
ยอมรับความจริงเถอะ
วิลชอบเสี่ยง เหมือนแอ๊บบี้
หมายความว่าไง
แกคิดว่าฉันเป็นคนไม่กล้าเสี่ยงเหรอ
แล้วแก ชีวิตแก...
ความรักของแกล่ะ
แกกับทิม แกกับริค
แกกับไมเคิล
- อย่าพูดเรื่องนี้ - ฉันพูดได้ไม่จบเลยแหละ
พวกเขารู้ว่าแกป่วย แต่ก็ยังรักแก
แกนั่นแหละคนที่หนีออกมา ทุกครั้ง แกหนีตลอด
แกไม่รู้หรอกว่าพูดอะไรอยู่
แกทำทุกโอกาสในความรักพัง
อย่ามาทำเป็นสอนฉันเลย
"อย่างน้อยครั้งนี้แกก็ถูก"
นังบ้านี่
นังเพื่อนเลว...
ฉันว่าแกพูดถูกนะ
ฉันกลัว
แกรู้ไหม คนที่รักฉันได้อะไรตอบแทน
ได้จ่ายค่ารักษาฉันทั้งหมด
ตามด้วยได้ดูฉันตายไป
ค่าประกัน ค่ายา ค่าห้องโรงพยาบาล ค่าผ่าตัด
แล้วพอฉันอายุเกินสิบแปด สวัสดิการก็ไม่เหลือแล้ว
ฉันจะเอาภาระให้ใครดีล่ะ
ไมเคิล หรือครอบครัวฉัน
ฉันป่วย มันก็ควรเป็นปัญหาของฉัน
หรือให้วิลแต่งกับแกดี
บ้านเขารวย
เขาชอบแกได้ ก็แปลว่าไม่เลือกเท่าไหร่
ฉันขอโทษ...
เรื่องแกกับวิล
"วิธีการล้างมือ"
สเตลลา...
อะไร
สเตลลา...
"ห่างห้าฟุตเสมอ"
"วิล ดูวิดีโอใหม่ จากช่องที่คุณกดติดตามไว้สิ"
"ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น"
หวัดดี
วันนี้ฉันอยากพูดเรื่อง ที่แตกต่างจากเดิมบ้าง
เบอร์โคลเดอเรีย ซีเพเชีย
ความเสี่ยง ข้อห้าม...
และกฎในการอยู่กับผู้ป่วย
บี. ซีเพเชีย เป็นเชื้อที่โคตรดื้อ
มันปรับตัวได้ถึงขนาดที่ สามารถกินเพนนิซิลลินเป็นอาหารเลย
ดังนั้น ปราการด่านแรกของเรา คือ
แคลเซท น้ำยาล้างมือ แบบที่ใช้ในโรงพยาบาล
ล้างเยอะๆ ล้างบ่อยๆ
ต่อไป ถุงมือยางเจ้าเก่านี่เอง
ลองแล้ว ดีจริง
ใช้ป้องกันได้ในทุกกิจกรรม
บี. ซีเพเชีย เติบโตได้ดีในน้ำลายและเสมหะ
ข้อมูลที่น่าสนใจคือ การไอสามารถกระจายได้ไกลหกฟุต
ส่วนการจาม เดินทางได้เร็วสองร้อยไมล์ต่อชั่วโมง
อีกเรื่องคือ การห้ามสัมผัสน้ำลาย หมายถึงห้ามจูบด้วย
ตลอดชีวิต
ดังนั้น การป้องกันที่ดีที่สุด คือระยะห่าง
หกฟุต ตลอดเวลา
แถ่นแท้น
นี่คือไม้แทงพูล ยาวประมาณห้าฟุต
ห้าฟุต
ส่วนเรื่องฟุตที่หกนี่ ฉันคิดเยอะเลย
เชื่อไหม ฉันคิดจนแทบบ้า
เวลาที่เป็นโรคซีเอฟ เราต้องสูญเสียอะไรไปมากมาย
เราต้องใช้ชีวิตทุกวันไปกับการรักษา ยา และตารางเวลา
แทบทุกคนไม่มีลูก
บางคนอยู่ไม่ถึงเวลาที่จะ มีลูกได้ด้วยซ้ำ
มันอธิบายโคตรยากเลย
แต่ที่ยากกว่า คือการตกหลุมรัก
ด้วยทุกสิ่งที่ซีเอฟได้ขโมยไปจากฉัน...
จากพวกเรา...
ฉันเลยคิดว่า จะขโมยคืนมาสักอย่างคงไม่เป็นไร
ฟุตนึง
ไอ้หนึ่งฟุตเวรนี่แหละ
หนึ่งฟุตของที่ว่าง ระยะทาง หรืออะไรก็แล้วตามแต่จะเรียก
ฉันขอคืนคงไม่เป็นไรนะ
เพราะเจ้าซีเอฟ...
แกไม่ใช่โจรอีกต่อไปแล้ว
ฉันขอเป็นโจรบ้าง
ห่างห้าฟุต
ตกลงนะ
เอาด้วยไหม
โคตรเอาด้วยเลย
โถงกลาง เก้าโมงเช้า
ทำไมฉันไม่เอาชุดสวยๆ มาด้วยนะ
แหม งานรักหวานที่โรงพยาบาล เขาคงเตรียมชุดกันหรอกย่ะ
อันนี้ซีทรูหรือเปล่า
อย่าแม้แต่จะคิด นังแรด
หวัดดี
เขาหนีไปตั้งแต่ฉันเกิด
สงสัยเขาไม่ได้วางแผนไว้ ว่าจะมีลูกป่วย
แล้วแม่นายล่ะ
สวย ตั้งมั่น ฉลาด
คิดแต่เรื่องฉันเรื่องเดียว
เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ พอฉันอายุสิบแปด ฉันจะตัดสินใจเองได้บ้างแล้ว
เดี๋ยวก่อน
พรุ่งนี้วันเกิดนายเหรอ
ทำไมไม่บอก ฉันไม่ได้เตรียมของขวัญให้เลย
งั้นสัญญาว่าจะอยู่ถึงวันเกิดครั้งหน้านะ
น่า...
ฉันหนีดีกว่า
มีทฤษฎีนึงที่ฉันชอบ
บอกว่า การจะเข้าใจความตาย ต้องดูที่การเกิด
ประมาณว่า...
ตอนเราอยู่ในมดลูก เราก็มีตัวตนแบบนั้น
โดยที่ไม่รู้ว่า ระยะหนึ่งนิ้วข้างหน้า จะทำให้เรามีตัวตนอีกแบบ
มันก็อาจจะเหมือนกับความตายแหละ
ความตายก็เหมือนชีวิตรูปแบบถัดไป ที่อยู่ห่างไปแค่นิ้วเดียว
หรือ...
มันอาจจะเป็นแค่การนอนหลับครั้งใหญ่
ดับไฟ
แล้วก็จบ
ไม่หรอก
ไม่มีทางที่...
อยู่ๆ แอ๊บบี้จะหายไป
ฉันไม่เชื่อ
เกิดอะไรขึ้นกับแอ๊บบี้
พี่ไปโดดหน้าผา ที่แคลิฟอร์เนีย
ลงผิดท่า คอหัก จมน้ำ
พวกเขาบอกว่าพี่ไม่เจ็บเลย
แต่ใครจะไปรู้ ว่าพี่เจ็บหรือไม่เจ็บ
ฉันควรต้องไปอยู่กับพี่วันนั้น แต่ป่วยซะก่อน
ป่วยเหมือนเคย
ฉันเอาแต่นึกภาพซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ว่าพี่จะรู้สึกยังไง
การที่ฉันไม่รู้สักที ก็เหมือนพี่มาตายให้เห็นซ้ำๆ
สเตลลา
ถึงเธออยู่ตรงนั้น ก็ไม่รู้อยู่ดี
แต่ฉันไม่อยู่ตรงนั้นไง
พี่ตายอย่างโดดเดี่ยว
เราก็ต้องตายอย่างนั้นอยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ
จมน้ำตาย ต่างแค่ไม่มีน้ำ
แค่เป็นของเหลวในร่างกายแทน
ฉันก็คิดถึงลมหายใจสุดท้ายบ่อยอยู่นะ
การไขว่คว้าหาอากาศ...
แต่ไม่ได้มาแม้แต่นิด
ไม่มีอากาศ
มีแต่สีดำ
แต่ฉันคิดเรื่องนี้แค่วันจันทร์นะ
ไม่งั้นคงอยู่ไม่ได้
ยิ้มแล้ว...
เธอสวยจริงๆ
กล้าหาญด้วย
ฉันอยากสัมผัสเธอได้จัง
ฉันโกหกนาย
ตอนที่เราเจอกันครั้งแรกน่ะ
จริงๆ ฉันไม่เคยมีเซ็กซ์
ฉันไม่อยากให้ใครเห็นฉันเปลือย
เห็นแผลเป็น...
ไอ้หลอดอาหารเทียมนั่น มันไม่เซ็กซี่เลย
อะไรที่เกี่ยวกับเธอก็เซ็กซี่ทั้งนั้น
เธอน่ะเพอร์เฟ็ค
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
เห็นแสงนั่นไหม
ฉันกับแอ๊บบี้เรียกมันว่าดวงดาว
เราจะอธิษฐานกัน
พี่ไม่เคยบอกฉันเลย ว่าอธิษฐานอะไร
แต่ฉันรู้ว่า พี่อธิษฐานให้ฉันได้ปอดอันใหม่
ขอให้คำอธิษฐานเป็นจริง
ฉันก็อยากให้เป็นอย่างนั้น
- อรุณสวัสดิ์ บาร์บ - อรุณสวัสดิ์ โรเบิร์ต
พวกเขาอยู่ไหน
ใคร
คุณพูดเรื่องอะไร
ตายแล้ว บาร์บรู้แล้วว่าเราหนีมา
โอเค...
เธอจะไปหาฉันที่ห้อง NICU ก่อน งั้น...
บาย โอเคนะ
"เศรษฐศาสตร์จุลภาค"
ฉันเป็นอิสระแล้ว
โอ๊ยตายแล้ว
สุขสันต์วันเกิด
ฉันขอโทษ ฉันลืม
ไม่เป็นไร
เธอทำอะไรอยู่ ยุ่งหรือเปล่า ไปเดินเล่นกันไหม
ตอนนี้ไม่ได้
ฉันขอโทษ
อ่านหนังสืออยู่
ไว้ทีหลังนะ
เดี๋ยวเพื่อนฉันจะมาหาน่ะ
ไม่เป็นไร
ไว้ค่อยคิดก็ได้
ฉันแค่...
คิดถึงเธอน่ะ
ไว้คุยกันนะ
ได้ บายนะ
เจสัน
เออ ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมาก
เออ จริงๆ ฉันไม่โกรธ
ไม่เป็นไร แกทำธุระเถอะ
ไว้พรุ่งนี้คุยกัน
"วิลลูกรัก สุขสันต์วันเกิด"
"รักเสมอ แม่"
"หายใจเข้าไว้"
"สเตลลา แกรนท์ เล่นซ่อนหากัน นายเป็น"
"เริ่มจากที่เจอกันวันแรก"
"กุหลาบเป็นสีแดง... หรือว่า..."
"ถ้าฉันกลั้นหายใจได้นานขนาดนี้..."
"24 ชั่วโมงหลังเดทแรก"
"เดทครั้งที่สองก็เริ่มขึ้น"
คิดว่าจะหาฉันไม่เจอแล้ว
ฉันรู้ว่าดึกแล้ว
แต่เราต้องรอจนโรงอาหารปิดน่ะ
เราเหรอ
เซอร์ไพรส์
สุขสันต์วันเกิด วิล
เรารู้สึกแย่จริงๆ ที่แกล้งทิ้งนาย
แต่แฟนนายเมสเสจหาเรา บอกให้มาเซอร์ไพรส์นาย
แฟนเหรอ
สุขสันต์วันเกิด
เธอโอเคไหม
ฉันโอเค
- แฟนแกโคตรหล่อเหลือเชื่อเลย - ใช่มะ
- ตัวจริงยิ่งโคตรหล่อ - จริงๆ
เฮ้ อาหารจะเสร็จแล้วนะ
สุขสันต์วันเกิด
ฉันอยากมาดูผู้เชี่ยวชาญทำงานซะหน่อยน่ะ
นั่นกุหลาบเหรอ
สวยมากเลย
แกทำได้ไงอะ
ฉันฝึกไง
เพราะเดือนหน้าฉันจะพาไมเคิล ไปเจอแม่
จริงดิ
เขาจะมากินข้าวเที่ยงพรุ่งนี้ ฉันจะขอเขาเป็นแฟนล่ะ
สุดยอดเลย
เขารักฉัน
ฉันก็รักเขา
- โพ ฉันโคตรดีใจกับแกเลย - ไม่ต้อง
แกอย่ามาน้ำตานองใส่ฉัน แกก็รู้ฉันเห็นแกร้องแล้วทนไม่ได้
นี่มันน้ำตาแห่งความสุขนะ
ฉันดีใจกับแก โพ
ไปกินกันเถอะ
โพ นายไปหาของพวกนี้จากไหนเนี่ย
โรงพยาบาลมีห้องครัววีไอพี อาหารดีๆ อยู่ในนั้นหมดแหละ
เตรียมไว้ให้พวกคนดัง นักการเมือง
แต่คืนนี้ มันมีไว้สำหรับนาย เจ้าของวันเกิด
ตอนนั้นสักสิบขวบได้มั้ง
ใช่ เราเอาผ้าคลุมหัวแล้วก็ทำเหมือน วิ่งเล่นอยู่ในโลกของคนจิตเสื่อม
แบบนี้เลย
วุ่นวายไปหมดเลยตอนนั้น
บ้ามากเลย
เป็นฮัลโลวีนที่ดีที่สุดเลย
แต่ตอนนั้นโดนดุหนักเลย
ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ไอเดียพวกเราด้วยซ้ำ
จำได้ไหม แอ๊บบี้เป็นคนคิด
แอ๊บบี้น่ะแซ่บมาก
รักอิสระสุดๆ
เธอบอกว่าจะใช้ชีวิตโลดโผน
เพราะสเตลลาทำไม่ได้
และเธอก็ทำจริงๆ
เธอใช้ชีวิตสุดขั้ว
สุดกว่าพวกเราทุกคน
เธอต้องชอบปาร์ตี้ลับๆ แบบนี้แน่นอน
พี่ชอบแน่
- แด่แอ๊บบี้ - แด่แอ๊บบี้
แด่แอ๊บบี้
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทู้ยู
อธิษฐานสิ
ฉันเป่าเทียนไม่ได้นะ ไม่งั้นพวกเธออดกินแน่
ฉันอธิษฐานให้แล้ว
ขอบใจนะ
หนึ่ง สอง
- เอาเลย - สาม
สุขสันต์วันเกิด วิล
บาร์บ
หวัดดีครับ
เรานึกว่าคืนนี้คุณหยุดงานซะอีก
อยากกินอะไรซักหน่อยไหม
พอเลย จบเลย
พวกเธอถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้อง จนกว่าจะตรวจการติดเชื้อเสร็จ
ส่วนเธอ พรุ่งนี้จะต้องย้ายไปตึกอื่น
บาร์บ มันไม่ใช่ความผิดของเขานะ
เธออาจจะยอมเสี่ยงชีวิตก็จริง แต่ฉันไม่ยอม
มันก็เหมือนตอนพวกเรายังเด็กนี่
แต่เธอไม่ใช่เด็กแล้ว โพ
เราก็ปลอดภัยแล้ว ทำตามที่คุณสอนทุกอย่าง
ผมขอโทษนะ แต่มันสนุกจริงๆ
งั้น ฉันให้เธอไปนอนดีกว่า
ฝันดี
"ขออนุมัติโอนย้ายคนไข้ภายใน ชี่อคนไข้ วิล นิวแมน"
ดื่มให้ตื่นหน่อยไหม
ขอบคุณนะ
มันปลอดภัยกว่า ถ้าเขาย้ายไป
ที่เธอพูดก็ถูก
แต่สเตลล่าเกลียดฉันแน่
ว่าไงจ๊ะ โพ
สงสัยจะนั่งทับปุ่มเรียกอีกแล้ว เดี๋ยวฉันไปดูเอง
ก๊อกๆ... โพ
โค้ดบลู
ประกาศ เรียกเจ้าหน้าที่ทุกคน
- โพ โพ - โค้ดบลู ห้อง 310
- โพ - อยู่กับฉันนะ
ไม่เจอชีพจร
พระเจ้า ไม่นะ
อยู่กับฉันนะ หนุ่มน้อย
เขาไม่หายใจเลย ไม่หายใจเลย
เร็วเข้า เธอต้องทำได้
เร็วเข้า รีบปั๊มหัวใจ
ประกาศ เรียกเจ้าหน้าที่ทุกคน
- ตื่นสิ - ดื่นสิ โพ ตื่นเร็วเข้า
ฉีดเอพิเนฟรินให้เขาสิ
ตื่นเถอะหนุ่มน้อย
อากาศเข้าโพรงเยื่อหุ้มปอดเยอะมาก ปอดเขาจะพังแล้ว
- หายใจสิ หายใจ - เกิดอะไรขึ้นคะ
เอาเครื่องปั๊มหัวใจมา ปั๊มเขาเร็ว
- ตื่นสิเจ้าหนุ่ม - เกิดอะไรขึ้น
ตื่นสิโพ ตื่นเร็วเข้า
- ตื่นสิ - ต้องใส่ท่อแล้ว
บาร์บ เกิดอะไรขึ้น
ใครก็ได้พาเธอออกไปก่อน
ปิดประตู
- บาร์บ เกิดอะไรขึ้นคะ - ให้ตายเถอะ หายใจสิ
หมอฮามิดคะ
อย่าเพิ่ง สเตลลา
หมอฮามิดคะ...
ฉันขอโทษ
ฉันขอโทษจริงๆ
ไม่
ฉันขอโทษจริงๆ
ไม่
พระเจ้า
พระเจ้า เขาไม่อยู่แล้ว
ไมเคิลจะไม่ได้เจอเขาอีก
พ่อแม่เขาก็จะไม่ได้เจอเขาอีก
ฉันก็จะไม่ได้เจอเขาอีก
ฉันไม่เคยกอดเขาเลย
ไม่เคยได้กอดเขาเลย
เขาเป็นเพื่อนสนิทฉันแท้ๆ แต่ไม่เคยกอดแม้แต่ครั้งเดียว
พระเจ้า
ฉันไม่เหลือใครเลย
เธอจะไม่เสียฉันไปนะ
นายทำอะไรน่ะ
- ออกไป - ฉันขอโทษ
ออกไป
"เห็ดทรัฟเฟิลแบล็ควินเทอร์"
ฉันอยากไปดูแสงไฟ
มันไกลออกไปตั้งสองไมล์นะ
- มาเร็ว เข้ามาข้างในเถอะ - ฉันจะไป
มากับฉันสิ
สเตลลา นี่ไม่ใช่เวลามาดื้อนะ
มันเกี่ยวกับโพใช่ไหม
ใช่ มันเกี่ยวกับโพ
เกี่ยวกับแอ๊บบี้ เกี่ยวกับเราสองคนด้วย
และเกี่ยวกับทุกสิ่ง ที่เราจะไม่มีวันได้ทำด้วยกัน
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเอาแต่อยู่เพื่อการรักษาตัว...
แต่ไม่ใช่รักษาตัว เพื่อที่จะได้ใช้ชีวิต
ฉันอยากใช้ชีวิต
มันก็แค่ชีวิต วิล
ไม่ทันไรก็จบแล้ว
ก็ได้
อย่างน้อยก็ขึ้นแท็กซี่ไหม
ฉันอยากเดิน สัมผัสบรรยากาศกลางคืนหน่อย
ใส่ถุงมือน่า ไม่เป็นไรหรอก
ใช่ ตอนเด็กๆ ฉันก็ปิ๊งเขานะ
ทำไมต้องให้ฉันออกแรงอยู่เรื่อยเลย
มองจากตรงนี้สวยกว่าจริงๆ เนอะ
นั่นอะไรน่ะ
เธอต้องอธิบายแล้วล่ะ
แอ๊บบี้ให้ฉันมา ตอนที่ฉันเข้าโรงพยาบาลครั้งแรก
ฉันก็เลยพกมาด้วยทุกครั้ง ตั้งแต่นอนนั้น
ค่อยโล่งใจหน่อย
เพราะฉันคงไม่กล้าบอกเธอว่า ถ้าเธอมีนมที่สาม ฉันจะขอเลิก
สเตลลา...
มันหนาวนะ
ไปกันเถอะ
ไปดูแสงไฟกัน
พักสักหน่อยไหม
สเตลลา ไม่เอาน่า
สเตลลา
มันเป็นน้ำแข็งน่า
ทุกคน
หมอได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลเซนต์ลุค ในแคนซัส ซิตี้
รถชนกัน มีคนตาย
ผู้หญิง เลือดกรุ๊ปเอบีลบ สูงห้าฟุตสอง ขนาดช่องอก...
สเตลลาจะได้ปอดใหม่แล้ว
ศพจะมาถึงในสามชั่วโมง เตรียมสเตลลาให้พร้อม
พระเจ้า...
ไม่นะ ไม่
นี่
เธอโอเครึเปล่า
ฉันโอเค
"ปอดใหม่ของเธอมาแล้ว กลับมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"
"เราต้องเตรียมเธอให้พร้อมผ่า มีเวลาไม่มากแล้วนะ"
ฉันโอเคดี
ฉันรักเธอ สเตลลา
ฉันก็รักนาย
เราทำไม่ได้นะ
ฉันรู้
สเตลลา
แย่แล้ว
มาเร็ว
ขึ้นมา
ตายแล้ว
มาเร็ว
บาร์บ... บาร์บ
เธอไม่ตอบเลย ตอนนี้ให้ฝากข้อความอย่างเดียว
สเตลลาไม่มีทางหนีไปหรอก ไม่มีทางเลย
- คุณติดต่อเขาได้ไหมคะ - ไม่ได้เลย
นี่แม่ของวิลค่ะ
พวกเขาหายไปนานเท่าไหร่แล้ว
ประมาณชั่วโมงนึงได้
ถ้าลูกชายคุณทำให้สเตลลา ต้องเสียปอดไปนะ...
ลูกฉันก็ป่วยเท่ากับลูกคุณนั่นแหละ
สเตลลาไม่มีทางทำอะไรแบบนี้ ลูกฉันไม่เคยทำแบบนี้
- สเตลลาเป็นคนทำ เอริน - ไม่เป็นไรน่า
ไม่ใช่วิล เขาไม่รู้เรื่องปอดอะไรเลย
ปอดเหรอ
- จะมีการเปลี่ยนถ่ายเหรอ - ใช่
สำหรับสเตลลา กำลังส่งมาที่นี่
อย่างน้อยก็บอกหน่อยว่าชอบแมว นายชอบแมวไหม
ฉันเคยเลี้ยงเฟอร์เร็ต
ฉันชอบเฟอร์เร็ตมาก
พ่อหนุ่มน้อยกับเฟอร์เร็ตของเขา
- ไม่ต้องรับหรอก - ไม่เอาน่า
- พวกเขาจะมาอะไรกับเราตอนนี้นะ - แม่ฉันน่ะ
ฉันเข้าใจ แต่...
อย่างน้อยให้ฉันบอกแม่เถอะ ว่าฉันปลอดภัยดี
สเตลลา เธอจะได้ปอดใหม่
นี่ เธอจะได้เปลี่ยนปอดนะ
ไปโรงพยาบาลกันเถอะ เร็วเข้า
ฉันยังไม่ได้ดูแสงไฟเลย
แสงไฟ
เธอรู้เรื่องนี้รึเปล่า
เรามาทำอะไรที่นี่เนี่ย กลับไปโรงพยาบาลกันเถอะ
แค่ห้าปี วิล
- ห้าปีอะไร - ปอดอยู่ได้แค่นั้น
- ห้าปีก็มากพอแล้วสำหรับพวกเรา - ไม่เลย
เพราะถ้าผ่าตัดล้มเหลว ก็เหมือนฉันเริ่มนับหนึ่งใหม่
อย่าทำบ้าๆ น่า ขอร้อง กลับไปโรงพยาบาลเถอะ
- เร็วเข้า กลับกัน - วิล... วิล
สเตลลา
สเตลลา...
มาเร็ว
ขอร้อง มันหนาวนะ
สเตลลา
ช่วยด้วย
ตื่นขึ้นมาสิ สเตลลา
ตื่น
ตื่นเร็วเข้า
ตื่นสิ สเตลลา
คนไข้อายุสิบเจ็ด
อาการเป็นไง
คนไข้หญิง อายุสิบเจ็ด เป็นโรคซิสติค ไฟโบรซิส
- ใครช่วยถอดหน้ากากออกได้ไหม - พระเจ้า
ลูกแม่
ไม่เป็นไรนะ
ลูกชายฉันก็ออกไปข้างนอกเหมือนกันนะ
ขอโทษครับ กรุณาหลีกทางด้วย
ลูกปลอดภัยดี ไม่เป็นไรนะ
- วิลอยู่ไหน - ลูกปลอดภัยนะ ไม่เป็นไรนะ
วิลอยู่ไหนคะ
ลูกแม่...
- หลบทางด้วย - วิล
- เขาปลอดภัยไหม - ปลอดภัยดี
วิล แม่อยู่นี่นะ
เอาหน้ากากมาให้เธอใส่ด่วนเลย
ออกซิเจนอยู่ที่ 45 ร่างกายอุณหภูมิต่ำเกินไป
ขอผ้าห่มเพิ่มด้วย
หายใจลึกๆ
สเตลลา
- เธอจะไม่เป็นไรนะ วิล - แม่อยู่นี่นะลูก
- สเตลลา - ไม่เป็นไรนะ หายใจลึกๆ
ใจเย็นก่อนนะ
- เรามีปอดใหม่มาให้หนู - ไม่
- หนูต้องผ่า สเตลลา - หนูไม่อยากได้
หนูไม่เอา
สเตลลา เรารอปอดอันนี้มาหลายปีนะ
ลูกพูดอะไรกันน่ะ
ถ้าหนูไม่เอา มันก็เสียเปล่านะ
หนูรักเขา ปอดใหม่ไม่มีความหมายอะไรเลย ถ้าไม่มีเขา
ใส่หน้ากากให้เขา
- หยุดนะ หยุดสิ - อยู่นิ่งๆ
ขอร้อง หยุดเถอะ
วิล
ขอร้อง
ผ่าเถอะ
เพื่อฉัน
โอเค
ใส่หน้ากากได้แล้ว
หนูพร้อมแล้ว
โอเค ดีมาก เริ่มเลยทุกคน
- โอเค โอเค - ปล่อยลูกไปนะ
- โอเค ไปกันได้ - แม่อยู่นี่นะ ลูกแม่
พ่อกับแม่รักลูกนะ
- แม่รักลูกมากนะ - ค่ะ
หนูรักพ่อนะ
พ่อกับแม่ก็รักลูก
พ่อแม่อยู่นี่นะ
หมอฮามิด
ผมผายปอดให้เธอไป
ผมขอโทษ ผมไม่มีทางเลือกอื่น
เธอช่วยสเตลลาไว้ วิล
ต่อให้สเตลลาติดเชื้อเพิ่ม เราก็จะจัดการมันได้ โอเคไหม
ผลตรวจการติดเชื้อออกแล้ว
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เธอปลอดภัยดี
ไม่ติดเชื้ออะไรเลย
แต่ไม่ได้แปลว่าในอนาคตจะไม่ติดนะ
แล้ววิลล่ะ
การรักษาได้ผลบ้างไหม
ไม่
ไม่เลย
ผมขอโทษครับ
- สำหรับทุกสิ่ง - ไม่ต้อง
ไม่ต้องเลย หนุ่มน้อย
ไม่ใช่ความผิดเธอเลย
แม่ครับ
แม่...
ว่าไงลูก มีอะไร
แม่ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม
ทุกคนเอาด้วยไหมครับ
ได้สิ
บาร์บ
ได้สิ ฉันเอาด้วย
เธอยังสลบอยู่ มีเวลาอีกสองชั่วโมง
ยังมีเวลา
เรียบร้อยแล้ว
พวกเขาตกลง
โอเค
- เริ่มกันเลย - จัดไป
ฉันทำส่วนของฉันหมดแล้วนะ เรียบร้อย
ขอบคุณนะ
เธอจะตื่นแล้ว
- ลูกพ่อ ลูกเก่งมากเลย - ไงลูก
เก่งมากเลย
- ลูกเก่งมาก - เก่งมาก
- อดทนได้เยี่ยมเลย - ใช่
หนูเก่งมาก
ไม่เป็นไรแล้ว
พวกเรามีอะไรจะให้หนู
สเตลลาของฉัน สาวสวยจอมบงการ
ฉันว่า สิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือที่เธอเล่า มันเป็นเรื่องจริง
ที่ว่าวิญญาณเป็นสิ่งไม่รู้จักเวลา
การลองยาของฉันมันไม่ได้ผล
ฉันอยากให้เธอรู้ไว้ว่า หนึ่งเดือนที่ผ่านมา จะอยู่ในใจฉันตลอดไป
สิ่งเดียวที่ฉันเสียดายคือ ฉันจะไม่ได้ไปดูแสงไฟที่เธอเล่า
ในที่สุดฉันก็ทำเธออึ้งได้
คนเขาว่ากันว่าเวลาเรารักสิ่งใด
ก็ต้องรู้จักปล่อยวางสิ่งนั้นเช่นกัน
ตอนแรกฉันคิดว่ามันไร้สาระ
จนวันที่ฉันเห็นเธอเกือบตาย
ช่วงเวลานั้นแหละ สเตลลา
ฉันรู้ว่าไม่มีสิ่งใดสำคัญกับฉันเลย
นอกจากเธอ
ฉันขอโทษ
ฉันไม่อยากไปเลย
สิ่งเดียวที่ฉันต้องการ คือการได้อยู่กับเธอ
แต่ฉันทำไม่ได้
เพราะฉันอยากให้เธอปลอดภัย
ปลอดภัยจากฉัน
ฉันไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
แต่ฉันไม่เสียใจเลย กับทุกสิ่งที่ได้ทำลงไป
หลับตาหน่อยได้ไหม
เพราะฉันไม่รู้ว่าจะเดินจากไปได้ยังไง ถ้าเธอยังมองฉันอยู่
ขอร้องนะ
ฉันรักเธอ
รักเธอมาก
วิลฝากนี่ไว้ให้ลูก
"สิ่งที่ต้องทำของวิล รักสเตลลาตลอดไป"
สัมผัสของมนุษย์
การสื่อสารรูปแบบแรกของเรา
ความปลอดภัย ความวางใจ ความอุ่นใจ
สื่อถึงกันผ่านการแตะเบาๆ ด้วยนิ้วมือ
หรือริมฝีปากสัมผัสเบาๆ ที่แก้ม
นี่ สเตลลา ถ่ายไม่ได้นะ ไม่เอา
มันเชื่อมเราเข้าหากันยามสุขใจ
ค้ำจุนเราไว้ในยามที่กลัว
- แกปิดก่อนได้ไหม - สเตลลา
ทำให้เราตื่นเต้นไปกับความหลงใหล
ไม่นะ สเตลลา ไม่ หยุด
และความรัก
คนเราต้องการสัมผัสจากคนที่เรารัก มากพอๆ กับที่ต้องการอากาศหายใจ
แต่ฉันกลับไม่เคยเข้าใจ ความสำคัญของการสัมผัสมาก่อน
โดยเฉพาะสัมผัสของเขา
จนวันหนึ่งที่ฉันไม่สามารถได้รับมันอีก
ดังนั้น หากคุณดูคลิปนี้อยู่...
และหากคุณยังสามารถสัมผัสคนที่รักได้
สัมผัสเขาซะ
สัมผัสเธอซะ
ชีวิตเราสั้นมาก สั้นเกินกว่าจะเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
Subtitles by sub.Trader subscene.com